Papa in wording

Onze kleine meid heeft weer iets nieuw gevonden om te spelen met haar broertje: tikkertje. Het manneke kan met moeite 10 stappen achter elkaar zetten zonder omver te vallen, maar daar stoort hij zich niet aan. Hij giert het uit wanneer zijn zus hem komt tikken en daarna wegloopt. Hij laat zich dan voorover vallen in kruip-modus en schiet uit de startblokken achter zijn zus. Geweldig om ze zo goed samen te zien spelen en plezier te zien maken.

Onze niet meer zo kleine meid (ze is immers al 4 ondertussen) is zich aan het ontpoppen tot een lieve en zorgzame zus. Haar broertje mag bijna alles doen van haar (torens stukmaken die ze maakt, met haar speelgoed rondlopen, ...). Maar daar blijft het niet bij. Ze ruimt ook spontaan alle kleine stukjes speelgoed op wanneer hij in de buurt komt, gewoon omdat die te klein zijn voor hem en hij die dan wel eens zou kunnen inslikken. En dat doet ze dus zonder dat we dat moeten vragen. Soms vraag ik mij af of ze echt wel maar 4 jaar is...

Onze kleine man heeft de radio ontdekt, meer specifiek de aan/uit knop en de volumeknop. En zoals het een goede deugeniet past, kijkt hij altijd nog eens om met een blik vol deugenieterij net voordat hij de radio aanzet. Waarschijnlijk is hij vooral geïnteresseerd in de lichtjes die dan verschijnen, maar ook de muziek spreekt hem wel aan; hij begint elke keer te dansen wanneer hij hem aangezet heeft.

Onze kleine man is begonnen aan zijn eerste kleine stapjes. Zonder zich ergens aan vast te houden wel te verstaan. Het blijft voorlopig nog beperkt tot maximum 5 stapjes, maar toch kruipt hij niet veel meer. Tenzij hij ergens snel wil zijn (zoals bij zijn papa); dan kruipt hij nog altijd in een rotvaart op zijn doel af.

Onlangs ben ik samen met onze dochter haar broertje gaan afzetten bij de onthaalmoeder. Toen we terug naar de auto liepen zei ik haar dat ze in de auto moest gaan zitten zodat ik ze kon vastzetten. Ik voegde eraan toe dat het snel moest gaan omdat anders de auto's mijn poep er af zouden rijden. Ergens vond ze dat wel grappig en ze voegde er al lachend aan toe dat ik dan 'zo plat als een patat' zou zijn en 'pardoes in chocomousse' zou veranderen. Maar daarna zei ze heel serieus 'En dan moeten wij een nieuwe papa kopen'.

Ik zal ze ooit eens moeten uitleggen dat papa's niet te koop zijn in de winkel.

Onze kleine man is verjaard. En zoals het past op een verjaardag heeft hij taart gekregen. We hadden er eigenlijk goed hoop op dat hij de taart zou opeten, want hij is een echte alleseter. Viel dat even tegen...
Hij heeft eens geproefd, daarna zijn stuk dat hij vast had weggesmeten om in dezelfde seconde ook zijn bord met het resterende stukje taart te lanceren over de tafel heen.
Met de droge boterham achteraf was hij wel heel blij.

Gisteren kwam onze kleine meid met een cadeautje thuis. Op zich niets speciaal, dat gebeurd wel meer wanneer er een kindje van de klas jarig is. Ik vraag haar dus van wie ze dat gekregen heeft. Het was inderdaad een jongen van haar klas, maar hij was niet jarig. Mijn niet onlogische volgende vraag liet niet lang op zich wachten: heeft iedereen dat gekregen? Het antwoord was er even snel: nee. Wat verwonderd vraag ik onze kleine meid waarom ze dat dan gekregen heeft.
Vanaf dan zal ik met wat verbazing naar haar te luisteren: de jongen in kwestie is verliefd op haar en wil met haar trouwen en daarom heeft hij haar een cadeau gemaakt. Nog geen 4 jaar, maar er nu al in slagen om de jongens zo ver te krijgen dat ze haar cadeautjes geven. Dat belooft voor de toekomst...

Onlangs stonden we nog eens gezellig met zijn allen in de file, vriendelijk aan te schuiven zoals 99% van de mensen. Maar er zijn er altijd wel een paar die de file proberen te ontduiken door de pechstrook of parking langs de snelweg te gebruiken. En daar durf ik af en toe wel eens op te vloeken, meestal binnenmonds en heel stil. Maar ergens denk ik dat onze kleine meid mijn frustraties hierover heeft opgevangen. Ze wist ons te zeggen dat volgens haar de mensen die ons in de file voorbij rijden mee moeten met de politie omdat dat niet mag. Uiteraard heb ik haar groot gelijk gegeven en ik hoop dat ze later zelf niet bij die 1% zal horen.

Onze kleine man is een echt papa's kindje. Wanneer hij mij ziet, wil hij bij mij zijn. Ergens wel onverwacht, ik had immers gedacht dat hij naar de mama zou trekken, maar daarom niet minder leuk. Uiteraard kon mijn vrouwtje dit niet zomaar laten gebeuren en heeft ze zich vol overgave gestord op onze kleine man. Het gevolg is dat hij nu nog altijd een papa's kindje is, maar hij zegt wel "ma-ma". En daar is de mama al heel blij mee.

Een week lang 's avonds een 10-tal minuten op de mat voor onze zoon gaan zitten heeft zijn vruchten afgeworpen. Hij steekt nu gretig en met een grote lach zijn armen de lucht in wanneer we tegen hem de zin (voor hem waarschijnlijk een commando) 'Hoe groot wordt Woutje?' zeggen. En hoe harder wij dan applaudisseren, hoe enthousiaster hij is. Maar dit is niet alles... deze ochtend is hij ook begonnen met zijn handjes te draaien wanneer er, bij voorkeur door de mama aangezien mijn zangtalent bedenkelijk kan genoemd worden, 'handjes draaien' gezongen wordt.

Het is geweldig om te zien hoe onze kleine man evolueert en hoe hij het nog leuk vindt ook.

Tot een paar dagen geleden trok onze kleine man zich op aan de zetel of salontafel en begon hij na een paar minuten te zagen. Hij stond altijd te ver met zijn voeten en slaagde er nog niet in om deze dichter te brengen. Maar nu begint hij eindelijk kleine stapjes vooruit te nemen, richting de tafel of zetel. Het ziet er allemaal nog ongelooflijk knullig en heel onstabiel uit (en dat is het ook, gezien het aantal keer dat hij terug op zijn poep valt). Nu zal het wel niet al te lang meer duren vooraleer hij de tafel rond stapt en achter zijn grote zus aan kan.

Haaien proeven met hun mond om dingen te ontdekken (door te bijten), kleine baby's doen dat ook. Maar wanneer ze een bepaalde leeftijd hebben, zoals onze kleine man nu, doen ze dat niet meer. Dan beginnen ze met hun wijsvingertje alles te ontdekken. Een broodkruimel, de zetel, de mat, een papiertje, een oog van de papa, een oor van de papa... het wordt allemaal geconfronteerd met het vingertje. Soms best wel pijnlijk, vooral wanneer hij zijn vingertje plooit en met zijn nagel begint te 'voelen'. Maar voelen is weten voor onze kleine man, laten doen in dus de boodschap.

De laatste weken hebben we in ons huis een echte invasie van muggen. En ik heb het dan niet over de mug die je 's nachts wakker maakt wanneer je rustig aan het slapen bent, maar wel over een agressievere variant. De mug die je zelfs in je zetel niet met rust laat. Ik ga elke dag op jacht met een vliegenmepper, stuk krant of gewoon met de blote hand, maar het mag niet baten: ze blijven maar komen. Wanneer mijn vrouwtje op een ochtend voor de zoveelste keer werd aangevallen door een irritant zoemende mug (aangevallen mag je letterlijk nemen: ze vliegen zelfs in de ogen en oren) riep ze met haar armen in het rondslaand 'waar komen die muggen toch allemaal vandaan?!'. Het droge antwoord van onze dochter, zonder op te kijken omdat ze met haar barbies aan het spelen was: 'Van buiten mama'.

Onze kleine meid is zot op nieuwe kleren, maar ze moeten wel aan een aantal voorwaarden voldoen: de t-shirts moeten ofwel roos ofwel iets blinkend hebben, de rokjes (broeken wil ze niet aan doen) moeten 'draairokjes' zijn. En draairokjes zijn rokjes die open zwaaien wanneer ze rond haar as draait.
Gisteren had ze voor het eerst een nieuw draairokje en een zwarte t-shirt met een blinkende uil op aan. En ze was er zo trots op dat ze weigerde om haar jas toe te doen: iedereen moest haar blinkende uil kunnen zien. Met haar jas open en borst vooruit is ze de speelplaats opgelopen en jawel, ze had succes bij de meisjes van haar klas.

We zijn onlangs naar de Efteling geweest. Onze kleine meid kent veel sprookjes en ze heeft er volgens ons nu de ideale leeftijd voor (3,5 jaar). Meer dan een halve dag hebben we in een kwart van het park doorgebracht: het sprookjesbos. Geweldig vond ze het: de draak (was ze wel wat bang van), klein duimpje, repelsteeltje en nog veel meer. Maar het personage dat de grootste indruk achtergelaten heeft was toch wel de boze wolf bij roodkapje.
Ze was er daar helemaal niet bang van, maar de laatste tijd droomt ze er wel regelmatig van. We krijgen dan ook elke avond te horen dat ze wat bang is in het donder, want wanneer ze haar ogen toe doet staat de boze wolf naast haar met blinkende ogen. Gelukkig slaagt de papa er elke avond in om de wolf weg te jagen zodat ze toch rustig in slaap valt.

De eerste schooldag van het 2e kleuterklasje zit er weer op voor onze kleine meid. En het grote verschil met vorig jaar is dat ze nu al na de eerste schooldag veel te vertellen had. Over de juf, over de klasknuffel (Daantje Draak), over de andere kindjes van de klas en over het laten vliegen van heel, heel veel ballonnen (met de nodige armbewegingen om te laten merken hoeveel ballonnen het wel waren). Alleen daaraan al, en het feit dat ze 's morgen al een half uur op voorhand met haar boekentas in huis aan het rondlopen is, kan je zien dat ze echt wel graag naar school gaat. De kans is groot dat ze later veel minder zal staan te springen om naar school te gaan, maar dat ze er nu maar van geniet. De kleuterklas is een fijne tijd voor onze kleine meid.

Onze kleine man begint mobiel te worden. En hij doet dit als een volleerd roofdier. Hij begint al zittend en wanneer hij zijn prooi (meestal iets wat hij niet mag hebben) gelocaliseerd heeft laat hij zich geruisloos naar voor vallen op zijn buik. Zonder de focus op zijn prooi te verliezen begint hij zich ernaar toe te bewegen, puur en alleen op armkracht. Zijn frustratie uit onvermogen om vooruit te geraken heeft nu plaats gemaakt voor een nieuwe
frustratie: niet snel genoeg vooruit geraken.

Onze kleine meid heeft twee knuffeltjes waar ze mee gaat slapen, haar popjes. Ze kan ze echt niet missen wanneer ze in haar bedje gaat of wanneer ze gezellig onder een dekentje in de zetel kruipt. Een tijdje geleden merkte ze op dat ik zonder popje ging slapen. Toen ze dat opmerkte zei ik dat mama bij mij in bed ligt waardoor er geen knuffels meer bij kunnen. 'Ja, dat is waar' zei ze om daarna verder te gaan met 'maar dan is mama eigenlijk jouw popje'. Ze heeft nu al een dosis logica.

Onze jongste zit mee aan tafel wanneer we eten. En hij doet dat met het nodige enthousiasme, wat
zich vooral uit in veel lawaai maken. Onlangs was onze kleine meid vanalles aan het vertellen
tegen ons en was onze kleine man enthousiast aan het meedoen. Totdat onze meid zijn tut nam en
in zijn mond stak. Toen ze onze licht verbaasde en vragende blik zag zei ze heel droog 'broertje
maakt teveel lawaai en dat doen pijn aan mijn oren'.

Het maakt niet uit hoe oud je kindjes zijn, je kan altijd zeggen dat ze in een bepaalde fase zitten. Je merkt dan dat ze vanalles aan het uittesten zijn. En dat uittesten kan gaan van eigen grenzen verleggen tot "hoe ver kan ik mijn papa en mama krijgen?".
Onze kleine man (de jongste) zit in de ticketjes-fase. Hij is gefascineerd door alle ticketjes die aan zijn speelgoed hangen. Die probeert hij zo goed en zo kwaad als hij kan vast te pakken met 2 vingertjes. En dat allemaal in slow-motion, geweldig om naar te kijken. Jammer genoeg is het maar een fase en gaat het snel weer voorbij zijn.
Onze kleine meid is die fase al lang voorbij en zit nu eerder in de 'ouders testen'-fase. Wanneer de papa iets wil doen moet mama het doen en omgekeerd. Ze pakt het allemaal heel subtiel aan en ze probeert ons ook uit te spelen tegen elkaar: waneer ik 'nee' zeg, dan gaat ze het aan mama vragen. En als mama niet weet wat ik geantwoord heb en 'ja' zegt, dan komt ze dat nog eens expliciet tegen mij zeggen met de meest triomfantelijke blik in haar ogen (iets minder subtiel, toegegeven). Gelukkig heb ik de troostende gedacht nog: 'het is maar een fase'.

Ik ben er jammer genoeg niet in geslaagd om onze kleine meid van school te halen op haar eerste laatste schooldag. Ik had het nochtans graag gedaan, want het is toch wel een speciaal moment. Al blijkt het vooral voor de juf een zwaar afscheid geweest te zijn. Volgens de modelinge verhalen heeft ze menig traan weggepinkt toen haar kleine mensjes de speelplaats verlieten. Voor onze kleine meid zelf viel het al bij al nog mee. Haar eerste zinnen die ze vertelde toen ik thuis kwam waren (in de juiste volgorde): 'Het is vakantie. Nu kunnen we naar Alice in wonderland en dan naar Plopsaland.' Drie keer raden waar we volgende week naartoe gaan...

Vorig weekend zijn we met onze kleine man voor de eerste keer gaan zwemmen. Hij gaat heel graag in bad, wat een geruststelling is, maar zo'n zwembad is toch nog iets overweldigender dan een bad. Echt gerust was ik er dan ook niet op. Maar mijn vrees was ongegrond: hij houdt van water, zoveel is duidelijk. In totaal hebben we bijna anderhalf uur in het water gezeten en hij heeft geen seconde lastig gedaan. Drijven in zijn band, spelen met een balletje (het is nog altijd een kleine man) of zwemmen met de mama; het maakte hem echt niet uit, hij deed het met veel plezier. Zeker en vast voor herhaling vatbaar dus, want ook de grote zus is een echte waterrat en alleen met heel veel moeite uit een zwembad uit te krijgen.

Overschakelen van enkel flessenvoeding naar groentenpap en fruitpap is voor de meeste kinderen een redelijk zware aanpassing. Bij ons meisje ging dat redelijk vlot, maar bij onze kleine man heeft het toch wel wat langer geduurd. Het lukte hem maar niet om het eten naar binnen te krijgen, voornamelijk omdat hij zijn tong niet goed gebruikte bij het eten. Maar nu hij de 'truc magique' door heeft, is er geen houden meer aan. Bijna 7 maanden is hij nu, maar 300 gram groentenpap en 300 gram fruitpap gaan moeiteloos in het buikje van onze kleine man. Een bourgondiër in wording.

Onze kleine man heeft zich door zijn eerste serieuze ziekteperiode moeten worstelen de voorbij dagen. Toen ik te horen kreeg wat hij juist had dacht ik: nu weet ik hoe het komt dat hij de laatste tijd een beetje zagerig. Maar het is nen harde, onze jongste, want ondanks een bronchit, gecombineerd met een snotvalling en een geperforeerd trommelvlies in beide oren en wat koorts bleef hij over het algemeen lachen. Vooral naar zijn grote zus. Respect, kleine man...

Onze kleine meid heeft soms een probleem met de letter 'R'. Bij sommige woorden zegt ze die perfect, bij andere maakt ze er een 'J' van, want soms voor grappige toestanden zorgt. Zo ook de eerste keer dat ze naar de opvang moest. Ze moest daar haar naam zeggen en ze zei 'Joosje'. Dus de mevrouw van de opvang: 'Ah, Josje', waarop onze kleine meid weer antwoordde met 'Nee, Joosje' (nadruk op de eerste 'J').
Het heeft wel 10 minuten geduurd vooraleer ze doorhadden dat haar naam Roosje is.

Dit weekend was het schoolfeest op de school van onze kleine meid. Haar eerste schoolfeest en dus ook ons eerste schoolfeest als ouders. We keken er allemaal naar uit: zij in haar cowboypakje en bijhorende roze hoed, de mama met haar fototoestel, de papa met een camera. Tegen dat ze moest optreden slopen we naar voor richting het podium. De mama op een stoeltje, ik op een bloembak om toch maar dat perfecte filmpje te kunnen maken. Wat papa's en mama's allemaal niet doen voor een schoolfeest...

Ze heeft het trouwens heel goed gedaan en heeft met alles meegedaan.

5u 's morgens. Onze kleine man wordt wakker en begint wat van zijn oren te maken. Om ervoor te zorgen dat hij zijn grote zus niet wakker maakt ben ik hem beneden gaan leggen. Daar heeft hij nog wat liggen spelen en roepen tot het bijna 6u was (de keuken gaat niet vroeger open). Wanneer ik met zijn flesje aankwam begon hij zoals gewoonlijk hevig te stampen en te slaan met zijn armen. Maar deze keer zag ik ook een kleine glinstering in de opkomende zon wanneer hij lachte: het eerste tandje is er aan het doorkomen.

Daarnet kwam onze kleine meid binnen. 'Papa, ik heb pipi gedaan op het potje buiten. Kom eens kijken.' Ik mee naar buiten. Daar staat ze naast haar potje met een smile van oor tot oor: 'Ik heb jou gefopt! Het is kaka!' En dan maar lachen.

Ze zeggen altijd tegen mij dat ik niet kan ontkennen dat onze kleine man van mij is (iets van 2 druppels water). Maar dat er ook genen van mijn vrouwtje in zitten, dat is ook niet te ontkennen. Zowel mijn vrouwtje, onze kleine meid als ons ventje praten in hun slaap. Bij de jongste is het meer brabbelen dan praten (hij is dan ook maar 5 maand), maar mijn hoop op rustige nachten is nu compleet verdwenen.

De paasklokken hebben blijkbaar een diepe indruk nagelaten bij onze kleine meid. 's morgens bij het ontbijt begon ze te vertellen dat de paasklokken haar kamer binnen kwamen, zich onder haar bed verstopte en haar tutjes kwamen halen. Verder heeft ze ook gezegd dat ze klokken gekrabt heeft, daarna een kusje gegeven heeft en toen zijn ze vertrokken. Aflsuiten deed ze met de zin: 'Die gekke paasklokken toch...'.

Kleine kinderen hebben een geweldige verbeelding.