Papa in wording

Daantje Draak is de naam van de klasknuffel van onze kleine meid. Elk weekend mag Daantje Draak gaan logeren bij een kindje uit de klas en dit weekend was het aan onze kleine meid om hem mee te nemen. Niet dat het een verrassing was dat ze ermee thuis kwam, want ze was er al 2 weken over aan het vertellen. Daantje Draak moet dan heel het weekend mee op stap en onze kleine meid herinnert ons er maar al te graag aan als we hem vergeten mee te nemen.
Niet alleen de kindjes hebben 'huiswerk' (zorgen voor Daantje Draak) dat weekend, ook de mama en de papa. Daantje Draak heeft immers een dagboek dat moet ingevuld worden zodat de volgende week in de klas kan verteld worden over wat Daantje Draak dat weekend allemaal heeft meegemaakt.
Wat mij bijgebleven is van het logeerpartijtje van Daantje Draak is dat onze kleine meid er enorm naar uit keek, er heel goed voor gezorgd heeft en dat het toch dringend tijd wordt dat Daantje Draak eens in bad gaat.

We zijn met het verlengde weekend naar centerparcs geweest. En het staat nu al vast: volgend jaar gaan we terug.
Onze kindjes hebben er zichtbaar van genoten en zich geweldig geamuseerd. Het zijn twee waterratten, zoveel is duidelijk.
Het enige negatieve daaraan is dat we ze nooit uit het zwembad kunnen krijgen. En het feit dat onze kleine man
duidelijk geen angst kent is ook niet echt goed voor onze gemoedsrust.
Maar dat laten we niet aan ons hartje komen en nemen we er volgend jaar met alle plezier terug bij.

We hadden er al vele verhalen over gehoord. Soms waren die grappig, soms eerder genant pijnlijk. Maar zelf hadden we het in de bijna 5 jaar dat we kindjes hebben nog nooit meegemaakt. Tot deze week.
De eerste drijvende worstjes en balletjes kaka in bad waren een feit. Hopelijk blijft het bij deze ene keer.

Onze kleine meid was gisteren weer in form.
Ze was heel de avond redelijk stilletjes (een beetje moe van naar het school te gaan).
Maar toen ze haar pijama aan had en ik bed kroop was het hek van de dam. Vanaf dan is ze beginnen te vertellen. Een greep uit de onderwerpen waar ze het zoal over had zonder dat ik er een woord tussen kreeg:

• haar knuffels in bed
• belevenissen op school
• haar plakkers tegen de bleinen (blaren in het mooi nederlands)
• het stilletjes naar de wc gaan 's nachts
• haar broertje dat nog niet weet of hij iemand pijn doet of niet

Ik kreeg er gewoon geen woord tussen... na 10 minuten (getimed!) ben ik naar de deur gegaan en heb ik slaapwel gezegd. Toen begon ze te lachen en zei ze: "ja, ik was wat teveel aan het praten he... precies Kwebbel. Slaapwel pappie"

Deze ochtend ben ik samen met onze kleine meid onze kleine man met de fietskar gaan afzetten bij de onthaalmoeder. Op de terugweg, nadat ik al 5 minuten heb moeten aanhoren dat ik niet de korste weg naar huis aan het nemen was, kreeg ik een les nederlands van mijn dochter.
Ze vroeg mij of ik wist wat 'Eigen schuld dikke bult' wou zeggen. Ik ging mij van de domme houden (niet echt moeilijk voor mij) en zei dat ik het niet wist. Gelukkig was ze zo vriendelijk om te zeggen dat het wil zeggen dat je het zelf gedaan hebt. Ik heb daarna dan ook moeten beloven dat ik het niet meer ga vergeten.
Ze wordt echt met de dag slimmer, die kleine meid.

Onze kleine meid is voor de eerste keer in haar nog prille leventje langer dan 1 nacht ergens anders blijven slapen dan thuis. Ze is na het paasweekend aan zee gebleven met haar neefje (bijna 5) en nichtje (bijna 7) bij de bomma en de bompa. Zelf had ze er weinig tot geen last van (wat te verwachten was), maar ik moet ridderlijk toegeven dat het toch wel raar was. Thuiskomen met onze kleine man zonder de grote zus, het is niet het zelfde als anders. Uiteraard hebben we elke avond gebeld naar haar en kreeg ik elke keer een hartverwarmende 'papa, ik heb je gemist en ik zie je graag. Maar nu ga ik verder eten/spelen/film kijken'. Wanneer ze terug thuis was heb ik dan ook een stevige kniffel en kus gekregen van haar.

Kindjes, ze kunnen toch zo ongelooflijk lief zijn he.

Nu onze kleine man het stappen redelijk goed onder de knie heeft (hij kan toch al een aanzienlijke afstand afleggen zonder op de grond te vallen) heb ik de indruk dat hij denkt dat het tijd is voor een nieuwe uitdaging. En hij heeft ze gevonden ook: van drempels stappen, achteruit stappen en (wanneer hij een echte durfdag heeft) achteruit van een drempel stappen. Hij geniet precies wel van het grensverleggende, maar ik moet mijn best doen om niet naar hem toe te spurten wanneer hij weer eens achteruit stapt (zonder te kijken, want anders is er niets aan) en vlotjes over wat schoenen valt.
Gelukkig voor hem heeft hij nog een stootkussen (de pamper) in zijn broek zitten...

Normaal mag onze kleine meid 's morgens eventjes naar de TV kijken wanneer ze nog gezellig in de zetel haar melkje drinkt. Maar deze morgen was niet zoals anders. Nu stond het nieuws op, met maar één hoofdpunt: het tragische ongeval in Zwitserland. We hebben haar uitgelegd wat er gebeurd was en ergens denk ik dat ze toch wel begrijpt dat het iets ergs is, want ze heeft niet gevraagd om een andere zender op te zetten.

Een gebeurtenis als deze doet je toch even stilstaan... het doet mij beseffen dat wat wij nu hebben het grootste geluk op de wererld is. En daar ben ik alles en iedereen dan ook ongelooflijk dankbaar voor.
Ik zal lang niet de enige zijn die het gedaan heeft, maar ik heb mijn kinderen gisteren voor het slapen gaan een heel stevige knuffel gegeven, nog steviger dan anders. Zonder woorden, gewoon door de stevige knuffel die ze terug gaf, wist ik dat ze aanvoelde dat ik er nood aan had. 

Dank u, lieve kleine meid. Het heeft deugd gedaan. 

Mama: 'Kom meisje, we gaan eerst ons kleertjes aandoen en dan eten. Dan kunnen we daarna naar school gaan.'
Dochter: 'Nee mama, eerst een boterham eten en dan kleertjes aandoen.'
Mama: 'OK. We zullen eerst gaan eten dan.'
Dochter (met bijhorende zucht): 'OK dan, eerst onze kleertjes aan en dan een boterham eten.'

Geweldig om dit van de overkant van de tafel te aanschouwen...

Onze kleine man heeft sinds 2 weken buisjes in zijn oortjes. Hij had continu oorontstekingen en ook de pediater vond dat het tijd was voor deze buisjes. Hierdoor zou hij minder oorontstekingen moeten krijgen.
Sindsdien is er voor ons manneke precies een nieuwe wereld vol geluiden open gegaan. Ale, wij hebben in ieder geval de indruk dat hij veel meer hoort en beter luistert.

Alleen jammer dat de oorontstekingen niet wegblijven: hij heeft er weer een dubbele te pakken. Buisjes helpen echt wel, maar het zijn jammer genoeg geen wondermiddelen tegen oorontstekingen...

Onze kleine meid heeft thuis haar eerste moppen verteld en die mag ik jullie niet weerhouden... hier komen ze:

Waarom heeft een giraf zo'n lange nek? Om zijn eigen stinkvoeten niet te rieken!

Hoe krijg je een olifant in de ijskast? Deurtje open, olifant erin, deurtje toe.

Hoe krijg je een giraf in de ijskast? Deurtje open, olifant eruit, giraf erin, deurtje toe.

Hoe steek je een schaap in de lucht? zo. (ze steekt haar armen gespreid de lucht in)

Vrouw zijn zit in de genen, dat is al langer duidelijk. Maar uit ondervinding kan ik zeggen dat bepaalde zinnen en gedragingen gewoon voorgeprogrammeerd zijn in de vrouw. Deze ochtend kreeg ik van mijn dochter, die nog maar net 4 jaar geworden is, de volgende zin te horen:

'Papa, jij begrijpt mij niet!'

We zijn met onze kleine man naar de kapper geweest. De eerste keer in zijn leven en we hebben er dan ook maar ineens een gezinsuitstap van gemaakt. Het was op zich wel niet zo simpel: hij zat op mijn schoot, een kapster hield zijn hoofd stil en een kapper knipte zijn haar. De mama en de zus zaten in de stoel ernaast te supporteren (zowel voor onze kleine man als voor de kapper).
Hij is nu van zijn babyplush en babykrulletjes verlost en heeft er een mooie coup opstaan nu. Hij ziet er nu echt uit als een kleine man en niet meer als baby. Het is een cliché, maar ze worden toch zo snel groot.

We hebben thuis een schommeleend. Dit is iets zoals een schommelpaard, maar dan een eend (klink logisch, niet?). Het beestje gaat al mee van tijdens de jeugd van mijn vrouwtje, maar na een grondige opknapbeurt ziet het er terug als nieuw uit. Onze kleine meid heeft er vroeger niet veel naar omgekeken, maar onze kleine man nu des te meer.
Alleen gebruikt hij het niet echt voor te schommelen. Hij doet niets liever dan er op te kruipen en er dan op te gaan rechtstaan. Wetende dat hij nog geen 15 maanden is en dus nog niet stabiel op de begane grond kan staan bewijst nog maar eens dat hij absoluut geen schrik heeft. De woorden 'schrik' en 'angst' zijn bij hem nog niet doorgedrongen, bij de papa en de mama des te meer als we hem zo bezig zien...

Onze kleine man moet buisjes krijgen. Het gaat tijd worden, want hij blijft altijd maar sukkelen met vocht achter zijn oortjes en de bijhorende oorontstekingen. Bij de minste snottebel die hij krijgt bouwt het vocht achter zijn oren op en krijgt hij een oorontsteking. De grote uitdaging waar we nu voor staan: hem oorontstekingsvrij houden tot en met 14/2 (de dag van de operatie).
Wat met deze diepvriestemperaturen en het gaan naar de onthaalmoeder geen senicure zal zijn, maar we gaan ervoor!

Onze kleine meid heeft weer iets nieuw gevonden om te spelen met haar broertje: tikkertje. Het manneke kan met moeite 10 stappen achter elkaar zetten zonder omver te vallen, maar daar stoort hij zich niet aan. Hij giert het uit wanneer zijn zus hem komt tikken en daarna wegloopt. Hij laat zich dan voorover vallen in kruip-modus en schiet uit de startblokken achter zijn zus. Geweldig om ze zo goed samen te zien spelen en plezier te zien maken.

Onze niet meer zo kleine meid (ze is immers al 4 ondertussen) is zich aan het ontpoppen tot een lieve en zorgzame zus. Haar broertje mag bijna alles doen van haar (torens stukmaken die ze maakt, met haar speelgoed rondlopen, ...). Maar daar blijft het niet bij. Ze ruimt ook spontaan alle kleine stukjes speelgoed op wanneer hij in de buurt komt, gewoon omdat die te klein zijn voor hem en hij die dan wel eens zou kunnen inslikken. En dat doet ze dus zonder dat we dat moeten vragen. Soms vraag ik mij af of ze echt wel maar 4 jaar is...

Onze kleine man heeft de radio ontdekt, meer specifiek de aan/uit knop en de volumeknop. En zoals het een goede deugeniet past, kijkt hij altijd nog eens om met een blik vol deugenieterij net voordat hij de radio aanzet. Waarschijnlijk is hij vooral geïnteresseerd in de lichtjes die dan verschijnen, maar ook de muziek spreekt hem wel aan; hij begint elke keer te dansen wanneer hij hem aangezet heeft.

Onze kleine man is begonnen aan zijn eerste kleine stapjes. Zonder zich ergens aan vast te houden wel te verstaan. Het blijft voorlopig nog beperkt tot maximum 5 stapjes, maar toch kruipt hij niet veel meer. Tenzij hij ergens snel wil zijn (zoals bij zijn papa); dan kruipt hij nog altijd in een rotvaart op zijn doel af.

Onlangs ben ik samen met onze dochter haar broertje gaan afzetten bij de onthaalmoeder. Toen we terug naar de auto liepen zei ik haar dat ze in de auto moest gaan zitten zodat ik ze kon vastzetten. Ik voegde eraan toe dat het snel moest gaan omdat anders de auto's mijn poep er af zouden rijden. Ergens vond ze dat wel grappig en ze voegde er al lachend aan toe dat ik dan 'zo plat als een patat' zou zijn en 'pardoes in chocomousse' zou veranderen. Maar daarna zei ze heel serieus 'En dan moeten wij een nieuwe papa kopen'.

Ik zal ze ooit eens moeten uitleggen dat papa's niet te koop zijn in de winkel.

Onze kleine man is verjaard. En zoals het past op een verjaardag heeft hij taart gekregen. We hadden er eigenlijk goed hoop op dat hij de taart zou opeten, want hij is een echte alleseter. Viel dat even tegen...
Hij heeft eens geproefd, daarna zijn stuk dat hij vast had weggesmeten om in dezelfde seconde ook zijn bord met het resterende stukje taart te lanceren over de tafel heen.
Met de droge boterham achteraf was hij wel heel blij.

Gisteren kwam onze kleine meid met een cadeautje thuis. Op zich niets speciaal, dat gebeurd wel meer wanneer er een kindje van de klas jarig is. Ik vraag haar dus van wie ze dat gekregen heeft. Het was inderdaad een jongen van haar klas, maar hij was niet jarig. Mijn niet onlogische volgende vraag liet niet lang op zich wachten: heeft iedereen dat gekregen? Het antwoord was er even snel: nee. Wat verwonderd vraag ik onze kleine meid waarom ze dat dan gekregen heeft.
Vanaf dan zal ik met wat verbazing naar haar te luisteren: de jongen in kwestie is verliefd op haar en wil met haar trouwen en daarom heeft hij haar een cadeau gemaakt. Nog geen 4 jaar, maar er nu al in slagen om de jongens zo ver te krijgen dat ze haar cadeautjes geven. Dat belooft voor de toekomst...

Onlangs stonden we nog eens gezellig met zijn allen in de file, vriendelijk aan te schuiven zoals 99% van de mensen. Maar er zijn er altijd wel een paar die de file proberen te ontduiken door de pechstrook of parking langs de snelweg te gebruiken. En daar durf ik af en toe wel eens op te vloeken, meestal binnenmonds en heel stil. Maar ergens denk ik dat onze kleine meid mijn frustraties hierover heeft opgevangen. Ze wist ons te zeggen dat volgens haar de mensen die ons in de file voorbij rijden mee moeten met de politie omdat dat niet mag. Uiteraard heb ik haar groot gelijk gegeven en ik hoop dat ze later zelf niet bij die 1% zal horen.

Onze kleine man is een echt papa's kindje. Wanneer hij mij ziet, wil hij bij mij zijn. Ergens wel onverwacht, ik had immers gedacht dat hij naar de mama zou trekken, maar daarom niet minder leuk. Uiteraard kon mijn vrouwtje dit niet zomaar laten gebeuren en heeft ze zich vol overgave gestord op onze kleine man. Het gevolg is dat hij nu nog altijd een papa's kindje is, maar hij zegt wel "ma-ma". En daar is de mama al heel blij mee.

Een week lang 's avonds een 10-tal minuten op de mat voor onze zoon gaan zitten heeft zijn vruchten afgeworpen. Hij steekt nu gretig en met een grote lach zijn armen de lucht in wanneer we tegen hem de zin (voor hem waarschijnlijk een commando) 'Hoe groot wordt Woutje?' zeggen. En hoe harder wij dan applaudisseren, hoe enthousiaster hij is. Maar dit is niet alles... deze ochtend is hij ook begonnen met zijn handjes te draaien wanneer er, bij voorkeur door de mama aangezien mijn zangtalent bedenkelijk kan genoemd worden, 'handjes draaien' gezongen wordt.

Het is geweldig om te zien hoe onze kleine man evolueert en hoe hij het nog leuk vindt ook.

Tot een paar dagen geleden trok onze kleine man zich op aan de zetel of salontafel en begon hij na een paar minuten te zagen. Hij stond altijd te ver met zijn voeten en slaagde er nog niet in om deze dichter te brengen. Maar nu begint hij eindelijk kleine stapjes vooruit te nemen, richting de tafel of zetel. Het ziet er allemaal nog ongelooflijk knullig en heel onstabiel uit (en dat is het ook, gezien het aantal keer dat hij terug op zijn poep valt). Nu zal het wel niet al te lang meer duren vooraleer hij de tafel rond stapt en achter zijn grote zus aan kan.

Haaien proeven met hun mond om dingen te ontdekken (door te bijten), kleine baby's doen dat ook. Maar wanneer ze een bepaalde leeftijd hebben, zoals onze kleine man nu, doen ze dat niet meer. Dan beginnen ze met hun wijsvingertje alles te ontdekken. Een broodkruimel, de zetel, de mat, een papiertje, een oog van de papa, een oor van de papa... het wordt allemaal geconfronteerd met het vingertje. Soms best wel pijnlijk, vooral wanneer hij zijn vingertje plooit en met zijn nagel begint te 'voelen'. Maar voelen is weten voor onze kleine man, laten doen in dus de boodschap.

De laatste weken hebben we in ons huis een echte invasie van muggen. En ik heb het dan niet over de mug die je 's nachts wakker maakt wanneer je rustig aan het slapen bent, maar wel over een agressievere variant. De mug die je zelfs in je zetel niet met rust laat. Ik ga elke dag op jacht met een vliegenmepper, stuk krant of gewoon met de blote hand, maar het mag niet baten: ze blijven maar komen. Wanneer mijn vrouwtje op een ochtend voor de zoveelste keer werd aangevallen door een irritant zoemende mug (aangevallen mag je letterlijk nemen: ze vliegen zelfs in de ogen en oren) riep ze met haar armen in het rondslaand 'waar komen die muggen toch allemaal vandaan?!'. Het droge antwoord van onze dochter, zonder op te kijken omdat ze met haar barbies aan het spelen was: 'Van buiten mama'.

Onze kleine meid is zot op nieuwe kleren, maar ze moeten wel aan een aantal voorwaarden voldoen: de t-shirts moeten ofwel roos ofwel iets blinkend hebben, de rokjes (broeken wil ze niet aan doen) moeten 'draairokjes' zijn. En draairokjes zijn rokjes die open zwaaien wanneer ze rond haar as draait.
Gisteren had ze voor het eerst een nieuw draairokje en een zwarte t-shirt met een blinkende uil op aan. En ze was er zo trots op dat ze weigerde om haar jas toe te doen: iedereen moest haar blinkende uil kunnen zien. Met haar jas open en borst vooruit is ze de speelplaats opgelopen en jawel, ze had succes bij de meisjes van haar klas.

We zijn onlangs naar de Efteling geweest. Onze kleine meid kent veel sprookjes en ze heeft er volgens ons nu de ideale leeftijd voor (3,5 jaar). Meer dan een halve dag hebben we in een kwart van het park doorgebracht: het sprookjesbos. Geweldig vond ze het: de draak (was ze wel wat bang van), klein duimpje, repelsteeltje en nog veel meer. Maar het personage dat de grootste indruk achtergelaten heeft was toch wel de boze wolf bij roodkapje.
Ze was er daar helemaal niet bang van, maar de laatste tijd droomt ze er wel regelmatig van. We krijgen dan ook elke avond te horen dat ze wat bang is in het donder, want wanneer ze haar ogen toe doet staat de boze wolf naast haar met blinkende ogen. Gelukkig slaagt de papa er elke avond in om de wolf weg te jagen zodat ze toch rustig in slaap valt.